تو سیر وبگردی و به خصوص تو گودر خیلی هم حسی دیده میشه،حس خوبیه... اونجا که میبینی

 تعداد +۱۰۰ نفر یه مطلبو لایک کردن... گاهی لابه لای این لایک ها و ش ِر ها گم میشی...گم میشه

آدم...گاهی به حدی میرسه که حس میکنه اصلن از اولش نبوده!اسم به جایی گذاشت اون مرد برای

اینترنت : « فضای حیرت عقل»

مثل دنیای واقعیه...  کلا تو هر دوش دچار حیرت میشه آدم...از کی تا حالا تو همین حیرت مونده م!

از بس که هی آدما حرف میزنن...هی حرف میزنن...

کلا مدت هاست به

 برای تو بودن،

برای تو زیستن،

برای تو ادامه دادن،

برای تو خواستن و قس ...

نیندیشیده ام...

یک جور خودخواهی و نقد طلبی ست شاید!

هم چون اسیری که به اختیار در اسارت به سر برد و هی با صاحبانش چانه بزند...

نه دل ِ رفتن دارد و نه توان ِ ماندن در خود می بیند...

کلا یه مدت بی خیال فهموندن شیم...جهنم که نمی فهمی...!

اگر نتوان داشت

همان بهتر که

تو را

کلا نداشت

گویی

من بعد

همه ی عمرم

هم چون مکافات ِ

سکوت هایی ست

که اختیار نکرده ام....