از لحظه ی تحویل...

من همانی ام

که سالم را

همراه با

خاطرات

سراسر 

نکبتش 

 تحویل ِ

 سال بعد

 میدهم

دلم نمی آید

دورشان اندازم...

 که اتاقم دست خودم نیست

برای گریستن

به شیوه ی کودکی عمل می کنم

زیر پتو

روی بالش...

نه حال ِ عاشقيدن

نه حال شعريدن

 نه حال ِ بي شعوريدن

نه جنبه ي خواب ِ مرگ ديدن

حال خودم را نمي فهمم

فقط حس ميكنم در من چيزي دارد سر مي رود...