از کسی

به کسی دیگر

پناه میبرم

گاهی از کس ِ دوم

به کس ِ اول

گاهی از این هر دو

به کس ِ دیگر

و گاهی

از همه

به هیچ

.

.

.

به هر تقدیر 

هم چون همیشه

احساس ِ بی صاحابی ست

که بر دلم سنگینی میکند...میفهمی!؟

حالم از هرچی تظاهر به بی موضعیه به هم میخوره.

حالم از هرچی جوزدگیه به هم میخوره.

حالم از هرچی مشتبه شدن جوزده و آرمان گراست به هم میخوره.

حالم از هرچی سوختن خشک و تره به هم میخوره.

حالم از هرچی محافظه کاریه به هم میخوره.

حالم از هرچی خودم وقتی میشم مصداق این همه به هم میخوه.

خدایا کی من و خلق کردی که تو هیچ طیفی تعریف نمیشم...؟!

تا جایی باور می کند

که

        به آن محتاج است...